Hoogeveen, september 2021 "Nadat ik op maandag 7 maart 1994 de nieuwe leerlinge Enisa Alić, vluchtelinge uit Bosnië had verwelkomd, noteerde ik in mijn dagboek:" "Twee uur lang met Enisa gepraat; doffe ellende. Ik maakte kennis met een ontredderd en gebroken meisje, dat haar thuisland had moeten ontvluchten. Haar moeder was door oorlogsgeweld gedood. Een ontheemde tiener, die zichzelf moest zien te redden uit een poel van verdriet, rouw, woede, angst en radeloosheid. Zij had zich de Nederlandse taal redelijk eigen gemaakt: kon begrijpelijk verwoorden wat haar was overkomen en hoe zij zich voelde. Zij was zich uiteraard bewust waar de oorsprong van haar depressies, angstaanvallen en lusteloosheid lag. En zij besefte dat de enige uitweg uit haar ellende door haar zelf moest worden gevonden. Maar hoe sterk ben je daarin? Hoe zet je je leven weer op de rails? Opkomende emoties en spanningsklachten moest ze leren herkennen en deze in de kiem proberen te smoren. M.a.w. zij moest leren omgaan met het rauwe verleden en zich steeds meer richten op haar toekomst. Maar hoe doe je dat in je eentje?"

"Na het eerste gesprek volgde een tweede, een derde enz.. Enisa werd opener en vertrouwelijker. Ze durfde haar emoties te tonen: huilde, werd boos of bleef in gedachten verzonken, uitte haatgevoelens en vroeg om gerechtigheid. Tussen ons groeide een band in een sfeer van warmte en genegenheid." De Groene Driehoek, Hoogeveen Nederland "Uit het oog, maar nooit uit het hart."

Enisa77